ข่าวบริษัท เกี่ยวกับ วัสดุ แพร่ สําคัญ ที่ อยู่ หลัง การ ผลิต ยา ป้องกัน การ ผูกพัน: จาก สินค้า แพร่ ไป ถึง การ สร้าง
คุณสมบัติของสารเติมแต่งป้องกันการสึกหรอขั้นสุดท้ายถูกกำหนดโดยคุณภาพและการคัดเลือกวัตถุดิบเป็นหลัก สำหรับ ZDDP ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของอุตสาหกรรมสารป้องกันการสึกหรอ วัตถุดิบสี่ประเภทที่แตกต่างกันเป็นพื้นฐานของการผลิตทุกชุด
ฟอสฟอรัสเพนตะซัลไฟด์ทำหน้าที่เป็นแหล่งกำเนิดฟอสฟอรัสและกำมะถันหลักในการสังเคราะห์ ZDDP ของแข็งผลึกสีเหลืองเขียวนี้มีปฏิกิริยาสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความชื้น และต้องเก็บไว้ในภาชนะที่ปิดสนิทภายใต้ไนโตรเจนแห้ง P2S5 เกรดเทคนิคที่มีความบริสุทธิ์เกิน 99% เป็นมาตรฐาน เนื่องจากสิ่งเจือปนส่งผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพการป้องกันการสึกหรอและความคงทนของสีของผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป เนื่องจากมีลักษณะอันตราย โรงงานต้องรักษาการป้องกันความชื้นอย่างเข้มงวดตลอดการจัดเก็บ การจัดการ และการบรรจุในเครื่องปฏิกรณ์ เพื่อป้องกันปฏิกิริยาข้างเคียงที่เป็นอันตรายและการปล่อยก๊าซพิษ
ส่วนประกอบของแอลกอฮอล์กำหนดโครงสร้างอินทรีย์ของโมเลกุล ZDDP ขั้นสุดท้าย และมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อความเสถียรทางความร้อน ความสามารถในการละลาย และคุณสมบัติการป้องกันการสึกหรอ ผู้ผลิตเลือกจากแอลกอฮอล์ปฐมภูมิ(เช่น ไอโซบิวทานอล, 2-เอทิลเฮกซานอล หรือ ไอโซดีคาโนล) เพื่อความเสถียรทางความร้อนที่สูงขึ้น หรือแอลกอฮอล์ทุติยภูมิ(เช่น ไอโซโพรพานอล หรือ 2-บิวทานอล) เมื่อต้องการปฏิกิริยาบนพื้นผิวที่เร็วขึ้น เกรดเชิงพาณิชย์หลายชนิดใช้ส่วนผสมแอลกอฮอล์ที่ผสมอย่างแม่นยำเพื่อปรับสมดุลความเสถียรทางความร้อนกับการเกิดฟิล์มหล่อลื่นอย่างรวดเร็ว ความบริสุทธิ์ของแอลกอฮอล์ การกระจายตัวของไอโซเมอร์ และปริมาณน้ำต้องถูกควบคุมอย่างเข้มงวด เนื่องจากสิ่งเจือปนส่งผลโดยตรงต่อผลผลิตของปฏิกิริยาและคุณภาพของผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย
ซิงค์ออกไซด์ที่มีความบริสุทธิ์สูง — โดยทั่วไปมี ZnO อย่างน้อย 99.5%พร้อมการกระจายขนาดอนุภาคที่ควบคุมได้ — ทำปฏิกิริยากับสารตัวกลางกรดไดไทโอฟอสฟอริกเพื่อสร้างสารประกอบเชิงซ้อนของสังกะสีที่กำหนด ZDDP ขนาดอนุภาคและพื้นที่ผิวของ ZnO มีอิทธิพลอย่างมากต่ออัตราการเกิดปฏิกิริยาการสะเทิน เกรดที่ละเอียดกว่าจะละลายเร็วกว่า แต่อาจมีปัญหาในการจัดการฝุ่น ในขณะที่เกรดที่หยาบกว่าต้องใช้เวลาในการเกิดปฏิกิริยานานขึ้น สิ่งเจือปนโลหะหนักในปริมาณเล็กน้อย เช่น ตะกั่วหรือแคดเมียม ต้องลดให้เหลือน้อยที่สุด เนื่องจากจะเข้มข้นในสารเติมแต่งสำเร็จรูป และอาจส่งผลต่อทั้งประสิทธิภาพและการปฏิบัติตามกฎระเบียบ
ส่วนประกอบ ZDDP ที่เข้มข้นมักจะมีความหนืดสูงเกินไปสำหรับการจัดการโดยตรง และต้องเจือจางด้วยน้ำมันพื้นฐานที่คัดเลือกมาอย่างดี น้ำมันพื้นฐานแร่ธาตุกลุ่ม I หรือกลุ่ม II เป็นตัวเลือกมาตรฐาน โดยเลือกจากความเสถียรต่อการเกิดออกซิเดชัน ความเข้ากันได้กับเคมีของ ZDDP และคุณสมบัติความหนืดที่เหมาะสม อัตราส่วนของสารเจือจางถูกคำนวณอย่างแม่นยำเพื่อให้ได้ปริมาณกำมะถันและฟอสฟอรัสที่ใช้งานได้ตามเป้าหมายในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ โดยทั่วไปจะอยู่ในช่วงสารเจือจาง 30% ถึง 50% โดยน้ำหนักขึ้นอยู่กับข้อกำหนดการใช้งาน
