Zibo Special Chemicals Production Co., Ltd.

สารป้องกันการสกัด (Anti-wear) เป็นสารเสริมที่สําคัญในน้ํามันเครื่องยนต์ ที่ถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องส่วนประกอบโลหะที่สําคัญ เช่น คัมชัฟท์และแวลล์รีน ภายใต้สภาพผสมผสานและขอบเขตสถานการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นระหว่างการเริ่มต้นเย็นหรือการทํางานด้วยภาระสูง/ความเร็วต่ํา เมื่อแผ่นน้ํามันไฮโดรไดนามิกบางเกินไปที่จะแยกผิวทั้งหมด.หน้าที่หลักของสาร AW คือการสร้างชั้นป้องกันที่เสียสละบนพื้นผิวโลหะ เมื่อความร้อนและแรงกดดันจากการสัมผัสโลหะกับโลหะสูงสารเสริมปฏิกิริยาทางเคมีกับโลหะการปฏิกิริยานี้สร้างฟิล์มที่ทนทาน แต่นุ่มกว่าสารเสริม AW ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดคือ Zinc Dialkyldithiophosphate ((ZDDP) สารประกอบออร์กานโลหะที่มีซิงก์และฟอสฟอรัสZDDP แบ่งออกเป็นฟิล์มโพลีฟอสเฟตเหล็กและซิงก์แบบกระจก.ฟิล์มนี้ป้องกันการสัมผัสโดยตรง ลดการสกัดขัด,การกัดขัดและการกัดขัด และยังเป็นสารปฏิชีวอนที่แข็งแรงในการยืดอายุของน้ํามันสารประกอบที่ป้องกันการสกัดและลดการขัดแย้งอื่น ๆ ได้แก่ สารประกอบโมลิบเดนัม ((เช่นโมลิบเดนัม ดิโตคาร์บเมท) ซึ่งเป็นฟิล์มแข็งที่มีการขัดแย้งต่ํา และสารประกอบฟอสฟอรัสที่ไม่มีเถ้าหลายชนิดการประกอบอย่างรอบคอบ ให้ความคุ้มกันการสวมเสื่อมได้อย่างดีที่สุด ขณะที่สมดุลความต้องการของน้ํามันเครื่องยนต์ที่ทันสมัยเช่นความเข้ากันกับเครื่องปรับปรุงอุปกรณ์กระตุ้น

　　การลดคาร์บอนหมายถึงการสูญเสียคาร์บอนจากชั้นผิวของโลหะผสม โดยทั่วไปคือเหล็กกล้า เมื่อถูกทำให้ร้อนถึงอุณหภูมิสูง (โดยทั่วไปสูงกว่า 700℃) ในบรรยากาศที่มีออกซิเจนหรือไฮโดรเจน ปรากฏการณ์นี้ถูกจัดประเภทตามขอบเขตและสาเหตุ　　1. การลดคาร์บอนตามขอบเขต　　ในการทดสอบทางโลหะวิทยา การลดคาร์บอนถูกจัดประเภทตามระดับการสูญเสียคาร์บอนในชั้นผิว:　　การลดคาร์บอนอย่างสมบูรณ์ (ประเภท 1): เกิดขึ้นเมื่อคาร์บอนถูกกำจัดออกไปอย่างสมบูรณ์ ส่งผลให้เกิดชั้นเฟอร์ไรต์บริสุทธิ์ (เหล็กที่ปราศจากคาร์บอน) ที่ผิว　　การลดคาร์บอนบางส่วน (ประเภท 2 และ 3): อธิบายถึงชั้นการเปลี่ยนแปลงที่ปริมาณคาร์บอนค่อยๆ เพิ่มขึ้นจากพื้นผิวไปยังความเข้มข้นเดิมของแกน การสูญเสียมากกว่า 50% (ประเภท 2) หรือน้อยกว่า 50% (ประเภท 3) โดยไม่มีชั้นที่ปราศจากคาร์บอนโดยสมบูรณ์　　2. การลดคาร์บอนตามเจตนา　　จากมุมมองของกระบวนการ การลดคาร์บอนถูกจัดประเภทตามว่าเป็นผลลัพธ์ที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ:　　การลดคาร์บอนโดยบังเอิญ/ไม่พึงประสงค์: เป็นประเภทที่พบบ่อยที่สุดและมีปัญหามากที่สุด เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจในระหว่างกระบวนการผลิตที่อุณหภูมิสูง เช่น การตีขึ้นรูป การรีดร้อน หรือการอบชุบด้วยความร้อน ช่วยลดความแข็งผิว ความทนทานต่อการสึกหรอ และความแข็งแรงเมื่อยล้าของส่วนประกอบที่สำคัญ เช่น ตัวยึดและเฟือง　　การลดคาร์บอนโดยเจตนา: เป็นกระบวนการควบคุมที่ใช้เพื่อให้ได้คุณสมบัติของวัสดุเฉพาะ ตัวอย่างที่ดีคือการผลิตเหล็กไฟฟ้า (เหล็กซิลิคอน) ซึ่งจำเป็นต้องมีปริมาณคาร์บอนต่ำเพื่อลดการสูญเสียแกนแม่เหล็ก จึงช่วยเพิ่มประสิทธิภาพทางไฟฟ้า　　การป้องกันการลดคาร์บอนโดยบังเอิญมักเกี่ยวข้องกับการใช้อากาศที่ควบคุม (ก๊าซเฉื่อยหรือสุญญากาศ) ในระหว่างการให้ความร้อน

การใช้เครื่องกำจัดกำมะถันเกี่ยวข้องกับการใช้กระบวนการทางเคมีหรือกายภาพเฉพาะเพื่อกำจัดสารประกอบกำมะถัน โดยทั่วไปคือไฮโดรเจนซัลไฟด์ (H2S) หรือซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (SO2) ออกจากกระแสก๊าซหรือของเหลว วิธีการที่แน่นอนขึ้นอยู่กับการใช้งานทั้งหมด (เช่น ก๊าซธรรมชาติ ผลิตภัณฑ์โรงกลั่น หรือก๊าซไอเสียของโรงไฟฟ้า) และสารกำจัดกำมะถันที่ใช้1.การขัดแบบเปียกสำหรับการกำจัดซัลเฟอร์ไดออกไซด์ขนาดใหญ่ (FGD) การขัดถูแบบเปียกเป็นเรื่องปกติ ก๊าซไอเสียจะผ่านเข้าไปในหอคอยซึ่งสัมผัสกับสเปรย์ละเอียดหรือสารละลายของตัวดูดซับที่เป็นด่าง ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นหินปูนหรือปูนขาว (CaCO3 หรือ Ca(OH)2) ตัวดูดซับจะทำปฏิกิริยาทางเคมีกับ SO2 เพื่อสร้างผลพลอยได้ที่เป็นของแข็ง เช่น แคลเซียมซัลไฟต์/ซัลเฟต (ยิปซั่ม) ซึ่งจะถูกรวบรวมและกำจัดออก2.เอมีน/การดูดซึมสารเคมีในกระบวนการก๊าซธรรมชาติและโรงกลั่น (การทำให้หวานด้วยแก๊ส) เครื่องกำจัดกำมะถันที่เป็นของเหลว เช่น เอมีนระดับตติยภูมิ (เช่น MDEA) จะถูกหมุนเวียนผ่านคอลัมน์การดูดซึม กระแสก๊าซจะไหลขึ้น ทวนกระแสกับสารละลายเอมีน ซึ่งจะดูดซับ H2S และ CO2 อย่างเฉพาะเจาะจง จากนั้นเอมีนที่ "เข้มข้น" ที่ได้จะถูกส่งไปยังคอลัมน์การฟื้นฟูที่แยกจากกัน โดยที่ความร้อนจะถูกนำไปใช้เพื่อปล่อยก๊าซกรด ทำให้เอมีน "ไร้ไขมัน" สามารถรีไซเคิลได้3.การดูดซับแบบแห้ง/แบบแข็งสำหรับขนาดที่เล็กกว่าหรือการทำให้บริสุทธิ์อย่างละเอียด จะใช้เครื่องกำจัดซัลเฟอร์ไรเซอร์แบบแห้ง เช่น เม็ดเหล็กออกไซด์ (Fe2O3) หรือถ่านกัมมันต์ กระแสก๊าซเพียงแค่ผ่านผ่านเตียงที่อัดแน่นของวัสดุแข็งนี้ สารประกอบกำมะถันจะถูกดูดซับทางเคมีหรือทางกายภาพบนพื้นผิวของตัวกลาง เมื่ออิ่มตัวแล้ว จะต้องเปลี่ยนหรือสร้างตัวกำจัดซัลเฟอร์ไรเซอร์ที่เป็นของแข็ง โดยมักจะผ่านการลอกด้วยไอน้ำหรือขั้นตอนออกซิเดชันกระบวนการเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมและการปกป้องอุปกรณ์ปลายน้ำจากการกัดกร่อน

สารป้องกันการสวมใส่ (Anti-wear) เป็นสารเสริมทางเคมีที่จําเป็นในน้ํามันย่อย (lubricants) ที่ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันผิวโลหะที่ติดต่อกัน ภายใต้สภาพการย่อยที่มีความจํากัดและผสมผสมระบบเหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อฟิล์มน้ํามันย่อยบางเกินไปที่จะแยกส่วนเคลื่อนไหวอย่างสมบูรณ์ส่งผลให้เกิดการสัมผัสระหว่างโลหะและโลหะ และความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นหลักการหลักของตัวแทน AW คือการสร้างฟิล์มป้องกันการเสียสละบนพื้นผิวโลหะ เมื่อความร้อนและความดันจากการสัมผัส (ที่รู้จักกันในชื่อ "ความเครียด tribological") กลายเป็นสูงสารเสริม AW มีการเปิดตัวทางเคมีพวกมันปฏิกิริยากับโลหะ เพื่อสร้างฟิล์มที่ทนทาน แต่นุ่มกว่าตัวอย่างทั่วไปคือซิงก์ ไดัลคิลดีโฟสฟาต ((ZDDP) ซึ่งปฏิกิริยากับผิวโลหะเพื่อสร้างฟิล์มโพลีฟอสฟาตคล้ายกระจกชั้นป้องกัน ((โดยทั่วไปความหนา 50-150 nm) ทําหน้าที่เป็นอุปสรรคทางกายภาพแทนที่พื้นผิวโลหะแข็งจะสกัดกัน ทริโบฟิล์มที่อ่อนกว่าจะดูดซึมแรงกระชับลดการสกัดลดและการสกัดด้วยการให้การเคลือบที่เสียสละนี้ ตัวแทน AW ลดการขัดแย้ง ป้องกันส่วนประกอบการยึดตัว และยืดอายุการใช้งานของเครื่องยนต์ เครื่องยนต์และระบบไฮดรอลิกให้มากขึ้น